De biografie van Bruno Santanera

Bruno Santanera, op 15 maart 1937 in Turijn geboren en in 1960 naar Nederland vertrokken. Hij woont in het dorp Godlinze, 10 km ten noordwesten van Delfzijl in de provincie Groningen.

In september 1969 luisterde Santanera naar de troonrede van de koningin. Zij sprak onder meer over het stimuleren van de industrie en de werkgelegenheid, alsmede over het investeren in het woonklimaat in Noordoost-Groningen.

Met subsidie zou men daar een bedrijf kunnen starten. Op dat moment bezat ik het grootste carrosseriebedrijf in Amsterdam en zocht ik naar meer ruimte. Santanera reed naar het betreffende gebied, ontdekte het dorp Godlinze en werd er meteen verliefd op. "Ik weet niet waarom, of het door de naam kwam of niet, maar een enorme aantrekkingskracht deed mij naar Godlinze verhuizen, samen met mijn Amsterdamse echtgenote, met wie ik nu 40 jaar getrouwd ben."

Voor beide betekende het een ingrijpende verhuizing vanuit het drukke Amsterdam naar het rustige Groningen. Een groot perceel grond werd gekocht en twee bedrijfsaccommodaties gebouwd. Santanera moest echter een eerste tegenslag incasseren: de toegezegde subsidie werd niet verstrekt, omdat hij net buiten de "rode grens" zat ...... "Er heerste hier inderdaad veel werkloosheid", vertelt Santanera verder, "en ik zag het als mijn taak hierin verandering te brengen. Samen wilde ik hier een leefklimaat opbouwen waarvan velen profijt zouden hebben." Miljoenen investeerde Santanera in het inrichten van een groot Italiaans beeldenpark en de bouw van een enorme, marmeren gebouw. Daarin zou het carroseriebedrijf worden gevestigd, inclusief een opleidingscentrum voor carroseriebouwers, wat echter door omstandigheden niet door kon gaan. Om de ruimte in het gebouw te vullen kreeg het een museum-functie.

En Santanera deed meer. Hij schonk de jeugd van het dorp een speeltuin, een zwembad volgde, de senioren kregen een jeu de boules baan plus een parkje en hij richtte de vereniging Dorpsbelangen op die hij meteen een stencilmachine schonk. Door de grote toestroom van dagjesmensen werden wegen geasfalteerd en het hele dorp verfraaid met nieuwe heggen. De lage tuinen werden opgehoogd, beplanting aangelegd, enz. waarbij de bewoners werden geholpen door tientallen ouderen die zich daarvoor hadden aangemeld, deels om een zakcentje bij te verdienen.

De vele bezoekers, vaak duizenden per dag, wilden hem persoonlijk zien en tekenden een gastenboek met complimenten en vooral het advies om door te gaan. Deze bezoekers hadden toiletten nodig en trek in een kopje koffie met een broodje. Het opende de mogelijkheid om een horecabedrijf te openen, zonder kennis en papieren, maar ondanks tegenwerking van sommigen verstrekte Den Haag toch alle benodigde vergunningen.

Marmeren beelden

Voor de bevordering van de werkgelegenheid begon Santanera, omdat het carrosseriebedrijf niet door kon gaan, een bedrijf in het bewerken van marmer tot vloer- en wandtegels. Bij het opzetten van het gebouw had hij ervaring met dat materiaal opgedaan, alsmede de vraag naar marmerproducten. Het bedrijf werd direct een groot succes. Kwaliteit stond daarbij hoog in het vaandel en daarom werden van de 29 werknemers eerst enkelen naar Italië gestuurd om het vak verder te leren.

Naast het tentoonstellen van zijn privé-verzameling antieke beelden begon hij ook sokkels, beelden, ornamenten en kunstnijverheid uit Italië te importeren, bestemd voor de verkoop. Al spoedig kreeg hij de bijnaam

"De marmerkoning van Godlinze"

"De tegenwerking werd echter van dien aard, dat zelfs de bank, ondanks alle beloften, mij in de steek liet en ik daardoor in financiële problemen raakte. Op 1 augustus 1972 werd ik gedwongen in hongerstaking te gaan. Ik was de eerste in Nederland die dit middel aangreep om tegen het onrecht te strijden dat mij werd aangedaan. Bovendien wilde ik voorkomen dat ik het personeel, dat mij vertrouwde, zou moeten ontslaan." Journalist Piet Bakker van de Winschoter Courant begon een onderzoek naar alle tegenwerking, wat resulteert in het boek "Mijn strijd in Godlinze"*). In negen afleveringen werd het hele verhaal ook in het dagblad gepubliceerd. Het gevolg was, dat Godlinze zich nu echt in een grote landelijke belangstelling mocht verheugen. In de tien jaar erna bezochten 2,5 miljoen mensen het beeldenpark en de musea. In 1972 kwam voor het eerst ook een minister het dorp bezoeken: Minister Geertsema van binnenlandse zaken. "Hij kwam hier voor een bespreking om het geïsoleerde Godlinze van een busverbinding te voorzien. Slechts vijf mensen bezaten toen ik hier kwam een auto, maar dat werden er snel tien meer door de goede inkomsten van mijn personeel. Ook wilden wij praten over de aanleg van parkeerplaatsen om de toeristenstroom beter te kunnen opvangen", vertelt Santanera.

Wanneer een minister een gemeente bezoekt, wordt hij natuurlijk ontvangen door de burgemeester, wethouders en de Commisaris der Koningin, in dit geval de heer Toxopeus. De ontvangst was gepland in het dorpshuis van Godlinze. Om de belangrijke ontvangst feestelijk te laten verlopen, vroeg Dorpsbelangen de scholen om de kinderen, uitgerust met een vlaggetje, de delegatie te begroeten. Koffie uit Groninger kraantjespotten met "Grunneger Kouk" was eveneens de bedoeling. "Eén dag voor dit evenement belde minister Geertsema mij op en deelde mij mee, niet op de officiële manier te kunnen komen. Hij had van de gemeentesecetaris van Bierum (nu gemeente Delfzijl) gehoord, dat vele ouders van de andere politieke partijen de kinderen deze dag niet naar school wilden zenden, ook al ging het om algemene belangen en een busverbinding. Hij kwam wel, maar het werd een privébezoek. Hij wilde hoe dan ook met mij kennismaken."

* Dit is het sensationele en tevens ongelooflijke verhaal van de meest beschreven man en het meest beschreven dorp van Nederland en waarschijnlijk Europa in 1972. Maar liefst 312 artikelen vloeiden uit de evenzovele pennen; 21 keer was de radio present en 3 keer gaf de televisie beelden. Er is zoveel geschreven en gepraat dat de mistvlagen nog doordringender zijn geworden dan voorheen. De waas van geheimzinnigheid is zelfs door de talloze publicaties eerder toegenomen dan geslonken. Nimmer is er door wie dan ook een poging gedaan daadwerkelijk klaarheid te brengen. In dit boek wordt een overzicht gegeven van een tijdperk Bruno Santanera in Godlinze. Een boek dat steunt op schokkende begrippen als jaloezie, tegenwerking, haat en egoïsme. Al deze woorden en begrippen krijgen hun, zij het doffe glans, in dit verhaal. Een, hoe merkwaardig en onvoorstelbaar voor de lezer dit ook mag klinken, waar verhaal. "MIJN STRIJD IN GODLINZE". Een relaas van een vertrapte Italiaan, die iets goeds voor het noorden wilde doen. Een boek dat zelfs de meest verwende sensatiezoeker met de ogen zal laten knipperen.

Familiegraf

Bruno Santanera vertelt nog een verhaal uit die tijd: "Op een gegeven moment kwam ene heer Oosterhuis, een landbouwer, naar me toe. Hij was voorzitter van de plaatselijke begraafplaats. Hij had in een dagblad gelezen dat ik in de tijd van de hongerstaking voor het noorden wilde sterven. Hij vertelde me dat hij een goed idee had, namelijk een mooie plaats voor een familiegraf en deze zou ik kunnen kopen voor 2000 gulden. Tevreden gaf ik hem het geld en bedankte hem. Twee maanden later kwam de boer weer bij mij op bezoek en zei: "Santanera, hier heb je het geld terug, ik kan het niet doen, het bestuur wil het niet". Zij was zeker bang dat ik er een mausoleum of piramide zou gaan bouwen. Ik kan u verzekeren, wanneer Bruno Santanera sterft, hij wel in Godlinze wil en zal worden begraven, maar niet op het toen gekochte en toegezegde perceel."

Kruisweg accepteren

Zijn Katholiek Geloof hield hem echter op de been: "Het was een zeer moeilijke periode, maar ik hield mezelf voor, wanneer dit mijn kruisweg is, dan accepteer ik deze." Santanera bleef hulp verlenen wanneer hem dit gevraagd werd. Na het uitroepen van de onafhankelijkheid in Suriname op 25 September 1975 stelde hij zijn complete woning beschikbaar voor de opvang van 101 angstige Hindoestanen, die in dat land een minderheid vormden. Ook verleende hij samen met zijn echtgenote hulp om achtergebleven kinderen naar Nederland te laten komen. In de jaren "80 stelde hij zijn woning beschikbaar om 36 Christelijke Armeniërs tijdelijk onderdak te verlenen.

In februari 1982 voltrok zich een ramp in de vorm van een grote brand in zijn museum en praktijkruimte. Door nalatigheid van monteurs van het gasbedrijf en een installatiebureau was deze ontstaan. Anderhalf miljoen gulden schade was het gevolg. De toen gefrustreerde Santanera: "Om roddel te voorkomen was ik blij dat ik niet verzekerd was, zodat uiteindelijk niemand meer de lasterlijke woorden kon zeggen "in de brand, uit de brand." Zijn praktijk verplaatste hij naar een ander gebouw, waarin hij probeerde het hoofd weer boven water te krijgen. In dit gebouw exploiteerde hij al het restaurant en een dancing.

Mineraaltherapie

Na aankomst op het Groningse platteland kreeg Bruno Santanera te maken met een lichamelijke klacht, waarvan hij in het stedelijke Turijn en Amsterdam geen last had: hooikoorts! Heel vervelend, maar een vriend en klant van het carrosseriebedrijf bracht na enkele jaren uitkomst. Hij had hem geholpen bij de opbouw van het mineralenmuseum en was getrouwd met een Braziliaanse. Zij gaf hem enkele mineralen om te dragen en deze nare klacht zou verlicht worden. Santanera probeerde het en.... de hooikoorts kwam niet weer terug.

Door deze ervaring kreeg hij het vertrouwen in de werking van mineralen en begon een wetenschappelijk onderzoek hiernaar. Hij begon met het gratis verstrekken van mineralen aan vele duizenden bezoekers met het verzoek hem later mee te delen wat de effecten waren. En die waren er!

In 1978 begon hij met de verkoop van 87 mineralen met de toezegging "geen resultaat, dan gratis omruiling". Dankzij de vele duizenden bezoekers kon zo op een unieke manier een grootscheeps onderzoek plaatshebben. Na vier jaar bleven er 42 mineralen over, inmiddels zijn dat er 13. Om zijn behaalde resultaten te beschermen worden de aanbevolen mineralen niet bij naam, maar met een codenummer aangeduid.

San Pancratius

Op een maandagmorgen in mei 1982 krijgt Bruno Santanera een telefoontje van een directeur van een Rabobank. Hij wist het niet zeker, maar hij dacht te horen dat deze man uit het zuiden van ons land kwam. Het was 10.00 uur die morgen.

Hij vertelde, dat hij die nacht over O.L.V. Maria had gedroomd. Zij had hem de opdracht gegeven een onderzoek te doen naar de geschiedenis van de kerk in Godlinze. Of Bruno hem om twaalf uur zou kunnen ontvangen, hij had inmiddels fotokopieën van de gemeente gekregen.

Santanera las tijdens dat bezoek dat het Katholieke kerkgebouw uit rond 1000 stamde en dat op de klok Ave Maria, gewijd aan San Pancratius staat. "Hij liet me tevens zien, wie San Pancratius was: een genezer van alle kwalen."

Santanera: "Ik weet niet of er verband bestaat tussen de droom van de bankdirecteur en mijn therapeutisch werk, maar hij gaf mij de indruk dat ik iets te maken had met het werk van San Pancractius. Hij vroeg mij "wie bent u..." Vanaf dat moment heeft hij zijn hand altijd boven mijn hoofd gehouden en mij in de moeilijke tijd na de brand gesteund. Om mij tot driekwartmiljoen gulden in het rood te laten gaan, en misschien wel veel meer, gebeurde onder zijn persoonlijke verantwoordelijkheid."

De brandschade was een langdurige en pijnlijke kwestie geworden. Pas na zes maanden zonden de aansprakelijk gestelde verzekeringsmaatschappijen een expert. Ook mensen van TNO kwamen op zijn verzoek twee keer, maar zij konden de echte oorzaak niet vinden. Het kostte twee keer 2.800 gulden en twee uitsmijters. Toen kreeg ik de tip om een Duitse TNO te laten komen. Binnen twee weken was de zaak rond...

Tijdens een voor Santanera dramatische bijeenkomst in Zwolle van verzekeraars, experts en advocaten werd besloten om hem driekwartmiljoen uit te betalen, de helft van de werkelijke schade. Hij moest noodgedwongen wel akkoord gaan en gaf het geld meteen aan de bank. De bankdirecteur, hijzelf en Godlinze waren gered. De therapie kon worden voortgezet.

Magnetomineraal Therapie

Inmiddels zijn er heel wat jaren verstreken, Bruno Santanera heeft al bijna 25 jaar alleen nog zijn magnetomineraaltherapie. Drie van zijn vijf kinderen hebben de andere activiteiten overgenomen. De resultaten trekken wereldwijd de aandacht van de media, vele tv-stations in o.a. Italië, Spanje en Duitsland interviewden hem en spraken over de opvallende resultaten. Ook in Nederlandse tv-programma's kwam hij herhaaldelijk in beeld. De meest uitgebreide was voor RTL4 met Tineke de Nooij, waarbij bijna een uur met hem en vele geholpen patiënten werd gesproken.

Er werd zelfs een bioscoopdocumentaire gemaakt ("Twee Italianen"), die later ook door de NCRV op tv is uitgezonden (deze video is bij hem verkrijgbaar).
Zijn ontdekkingen hebben inmiddels meer dan een half miljoen mensen wereldwijd baat gegeven en de vragen om hulp blijven binnen komen.

Zeven dagen per week staat zijn telefoon open om mensen te kunnen helpen, want dat is eigenlijk het enige doel dat Bruno Santanera heeft en altijd heeft gehad.

Duizenden bedankbrieven
Vele mensen hebben gebruik gemaakt van de therapie van Bruno Santanera en hebben als antwoord een bedankbrief ingestuurd. Uit de duizenden bedankbrieven hebben wij een paar geselecteerd, om ze te lezen klikt u op bedankbrieven.