Het lichaam, één electrische centrale

Als we nagaan dat de aarde een reusachtige magneet is en dat levensvormen die er bestaan beinvloed zijn door magnetische krachten, de Noord- en de Zuidpool, de ionisatie van aarde en lucht, en dat ieder individu opgebouwd is uit biljoenen cellen, die elk afzonderlijk een electrische eenheid zijn, is de toepassing van biomagnetisme tussen de andere mogelijkheden van magnetisme een logische zaak.
De lucht die we inademen is verzadigd met een positieve en een negatieve lading (magnetische krachten), die, bij het inademen, via de longen naar het bloed gaan. Wij zijn als het ware ondergedompeld in een electrische zee, die als een regenbui over de aarde valt. Zijn magnetische stroming dringt de spieren en botten binnen, versterkt de zenuwen grondig, ioniseert het protoplasma en verjongt de weefsels, als resultaat van een genormaliseerde functie van de inwendige organen.

Vreemd? Men moet bedenken dat elk van de cellen van het menselijk systeem als het ware een kleine electrische batterij is! Het menselijk wezen is uit biljoenen cellen opgebouwd, waarvan elk afzonderlijk een op zichzelf staande electrische eenheid is. Deze cellen trillen en schommelen op frequenties en vangen uit de atmosfeer hun persoonijk vibrerend gedrag op.

Magnetische velden, "velden van leven", hebben zelfs het wonder tot stand gebracht om de hartspier van zieke harten te doen toenemen en weefsel te herstellen. Uitstekende doktoren verzekeren dat de behandeling van magnetisme een "zegening van God" en de sleutel is naar het geheim van het leven! Enkele patiënten met derdegraads brandwonden, die bijna negentig procent van het lichaamsoppervlak bedekten, werden blootgesteld aan negatieve magnetische straling. Zij bereikten een bijna volledige verlichting van de pijn door het "absorberen" van de polariserende ionen (straling). Er gaat een veelbelovende wereld open voor de gehele wanhopende en pijnlijdende mensheid door de eenvoudige toepassing van magnetische velden.

Biomagnetisme stimuleert de geestelijke activiteit, voorkomt zenuwinzinkingen en vermindert in korte tijd een te hoge bloeddruk, aderverkalking, zenuwpijnen, astma, gewrichtspijnen, enz.

Door toepassing van biomagnetisme circuleert de hemoglobine actief door de aderen, vergezeld van geactiveerde lymphe en versterkt door ons eigen vermogen, bekend als "de kracht van zelfgenezing", oftewel onze instinctieve capaciteit om ziekten tegen te gaan. Biomagnetisme vergroot de energie op een ongelooflijke manier, verbetert de gezondheid, stimuleert de bloedsomloop en vormt nieuwe cellen, die de weefsels van het lichaam verjongen. Het cholesterolgehalte van het bloed wordt verminderd, chronische bronchitus genezen en de cellen worden aangezet tot verjonging. Door het versterken van het zenuwstelsel en het stimuleren van de bloedsomloop, functioneert ons organisme beter. Het betreft een fantastische revolutie in de geneeskunde, die het proces van het ouder worden vertraagt (degenereren).

De nieuwe (en oude) wetenschap van het biomagnetisme toont aan dat ziekten niet alleen stil gezet worden, maar ook genezend werkt door het vernieuwen van de weefsels en cellen. De organen en de functies worden weer normaal, om de eenvoudige reden dat kanker ontstaat, naar het schijnt, door het ontbreken van natuurlijke magnetische velden.

Het is een onbetwist feit, namelijk dat ieder willekeurig levend wezen, waarvan men het magnetisme wegneemt en dat kleiner wordt dan de invloed van de aarde (biomagnetisch gezien) gedurende lange tijd, ziek zal worden en zijn eigen vernietiging zal versnellen. Tenslotte zal de mens met deze kennis en de juiste toepassing ervan, zich kunnen bevrijden van de tragische slavernij van het onnodig gebruik van geneesmiddelen en operaties wanneer hij zichzelf niet kan helpen. Hij kan door het juiste en bewuste gebruik van de BioStabil 2000 het magnetische veld bereiken, zodat hij in evenwicht is met de subtiele magnetische krachten die hem omringen en gezond blijven in harmonie met het universum waarvan hij deel uitmaakt.

Door de BioStabil 2000 is het magnetisme zichtbaar gemaakt

De BioStabil 2000 heeft een permanente (!) kracht van 24.000 Gauss.

Aan de ene kant van de BioStabil 2000 bevindt zich een positieve lading (aangeduid met een + en een Yang) van 12.000 Gauss, aan de andere kant een negatieve lading (aangeduid met een - en een Yin) van eenzelfde sterkte.

Het unieke van de BioStabil 2000 is niet alleen de permanente kracht die hij ontwikkelt, maar ook de wijze waarop hij reageert op de spanning in uw lichaam. De BioStabil 2000 neemt automatisch de juiste positie in op uw lichaam, zonder dat de ketting en de hanger in elkaar draaien. Er is door de ontwerper daarvoor een geniaal draaimechanisme uitgevonden.

Dat het draaimechanisme een belangrijke functie vervult zal iedere gebruiker zichtbaar spoedig merken. Het ingenieuze draaimechanisme is de sleutel van het stabiliseren van die spanning in ons lichaam. Bij een teveel aan + (plus) zal de BioStabil 2000 dit opnemen en gelijktijdig het tekort aan - (min) aanvullen. Bij een teveel aan - (min) zal de BioStabil 2000 dit ook opnemen en gelijktijdig het tekort aan + (plus) aanvullen.

Verklaring: Wanneer ons lichaam een te negatieve spanning heeft zal de BioStabil 2000 de pluszijde (+) tegen het lichaam plaatsen. De min (-) zijde zal het lichaam dan niet accepteren (twee negatieve ladingen stoten elkaar af). Wanneer ons lichaam een teveel aan positieve spanning heeft zal, de BioStabil 2000 de min (-) zijde tegen het lichaam plaatsen. De plus (+) zijde zal het lichaam niet accepteren (twee positieve ladingen stoten elkaar af).

Het principe is heel eenvoudig: wanneer u twee magneten in handen neemt zult u ontdekken, dat de pluszijden van de magneten elkaar afstoten, evenals de beide minzijden. Alleen wanneer u een plus (+) en een min (-) zijde samenbrengt zullen deze elkaar aantrekken. Dus is het nu voor iedereen begrijpelijk en logisch dat het electromagnetische veld in ons lichaam in evenwicht moet zijn. En met die kennis is door de wetenschappers van het Magnetic Field Research Medical Center de revolutionaire BioStabil 2000 ontwikkeld, die in de afgelopen tien jaar op meer dan 100.000 mensen is getest. Hij is de enige die de spanning in ons lichaam stabiliseert!

Om te zien wat deze spanningen met uw lichaam doen kunt u hier klikken.

Verstoring van magnetische velden oorzaak van klachten

Overal om ons heen bevindt zich magnetische straling. Men is zich daar niet van bewust, maar magnetische velden van hemellichamen en het aardmagnetisme beinvloeden de mens dagelijks. In gunstige zin, want zonder magnetische velden sterft op een snelle manier elk leven, of het nu een mens, een dier of een plant is. Met behulp van magnetische velden kunnen zelfs zieke organen en verwoest weefsel genezen en opnieuw worden opgebouwd.

Wanneer men het magnetische veld wegneemt, zoals dat het geval is in de ruimtecapsules, krijgt de mens last van de zogenaamde "astronautenziekte".
Maar... door de overal aanwezige electrische apparaten en leidingen worden deze natuurlijke magnetische velden op aarde verstoord: electro-smog genoemd.
Met alle gevolgen van dien voor de menselijke gezondheid.

De in Godlinze wonende Bruno Santanera houdt zich al meer dan twintig jaar bezig met de natuurkundige materie electromagnetische velden. TL-licht, de televisie, de stofzuiger, de computer, de magnetron en vele andere apparaten veroorzaken stuk voor stuk electromagnetische golven, ook wel radiogolven genoemd. Deze kunnen op hun beurt weer storingen in andere apparaten veroorzaken.

Maar wat is het effect op de menselijke gezondheid? Hierover is zo goed als niets bekend bij de reguliere artsen en alternatieve genezers. De apparaten mogen er dan zijn om ons leven comfortabeler te maken, maar naast alle luxe zorgen deze electronische gebruiksvoorwerpen ook voor vervuiling van de ether. Een vervuiling die je bijna nooit kunt ruiken, zien of aanraken: electro-magnetische stralen. Maar deze zijn wel meetbaar!

Deze milieuverontreiniging was voor de Europese Commissie aanleiding om strengere regels op te stellen, waaraan electrische apparaten vanaf 1 januari 1992 moeten voldoen. Sindsdien moeten electrische apparaten een sticker bevatten waarop de letters CE plus het jaartal staan.

Vele vormen van Electromagnetische straling

Over de vraag wat electromagnetische stralen nu precies zijn: "Simpelweg zou je het kunnen omschrijven als een transport van energie en voorplanting van electromagnetische golven. Electromagnetische straling komt overal in de natuur voor. De bekendste vorm is het onzichtbare zonlicht".

Ook de mens produceert verschillende stralingsvormen. "Van röntgenstraling tot radio- en micro-wave-golven, die zich onderscheiden van elkaar door golflengte en frequentie. Onderzoekers uit de vorige eeuw (Maxwell, Hertz en Marconi) ontdekten reeds dat electromagnetische golven bewust kunnen worden opgewekt door electrische stroom door een geleider te laten lopen. Van deze wetenschap wordt sindsdien dankbaar gebruik gemaakt: radio, televisie, mobiele telefoons, radar en satelietzenders zijn daar voorbeelden van."

Het is echter onvermijdelijk dat deze apparaten ook ongewenste straling afgeven aan hun omgeving. "Een inventarisatie in een doorsnee woonhuis levert al snel meer dan dertig apparaten op die een of andere vorm van straling produceren." De onderzoeker is dan ook blij dat op Europees niveau eindelijke de discussie op gang is gekomen over de invloed van deze opgewekte radiogolven op de gezondheid van mens en dier.

Gevaarlijke kabels

Santanera's uitspraak, dat de gemiddelde Nederlander aan teveel straling wordt blootgesteld werd begin 1989 al onderbouwd door een werkgroep van het ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur. In dit medisch onderzoek wordt geconcludeerd, dat de hoeveelheid straling waaraan wij dagelijks blootstaan "drie keer zo hoog is als de straling die ons land bereikte na de kernramp in Tsjernobyl". De werkgroep adviseert dat artsen voorzichtig moeten zijn met het aanvragen van onderzoeken, waarbij patienten worden blootgesteld aan zogenaamde ioniserende straling (electromagnetische golven).

Met name in Amerika en Australië, maar ook in Engeland en Italië toont men steeds meer interesse in de hoogspanningsleidingen en hun ongewenste effect op de mensen. Volgens het ministerie van VROM is dat begrijpelijk. "De leidingen hebben daar een sterkte van 800 tot 1000 kilovolt, terwijl in Nederland een sterkte van maximaal 380 kilovolt gebruikelijk is," vertelt een woordvoerder. "Onze prioriteit gaat ten eerste uit naar de straling van zendmasten. De verwachting was, dat in notie van de toenmalig demissionair minister Nijpels de tot nu toe gehanteerde Duitse DIN-norm zou verdwijnen en dat de strengere IRPA-norm aanbevolen zou worden. Het voormalige socialistische kamerlid Verspaget wilde eventueel zover gaan, zendmasten te verplaatsen (zoals onlangs in Italië en Duitsland is gebeurd via de rechter) als de IRPA-norm niet gehaald kan worden. "Ik hecht veel waarde aan de gezondheid van de mens," was haar motivatie.

De gezondheid van de mens is (o.a.) Bruno Santanera's motivatie om zich met deze problematiek bezig te houden. Hij zegt namelijk de oplossing (of beter: de bescherming) te hebben tegen alle ongewenste electro-magnetische straling: het door hem ontwikkelde mineraal 29, dat nu is vervangen door de veel krachtiger BioStabil 2000. "Die hoogspanningsleidingen en het experiment met de brandende TL-buis brachten mij een stap verder met het onderzoek," vertelt Bruno Santanera. Hij is er heilig van overtuigd dat hij de eerste mens op deze aardbol is die een preventieve oplossing aandraagt voor het probleem van de schadelijke electromagnetische stralen en statische electriciteit. In 1979 maakte hij in het Nieuwsblad van het Noorden zijn ontdekking bekend. "De mens zal met deze kennis en de juiste toepassing ervan zich kunnen bevrijden van de tragische slavernij en het onnodige gebruik van geneesmiddelen en operaties. Hij kan door het juiste en bewuste gebruik van geioniseerd water en de BioStabil 2000 het juiste magnetische veld bereiken. Zo blijft hij in evenwicht met de subtiele magnetische krachten die hem omringen en kan gezond blijven in harmonie met het unviversum waarvan hij deel uitmaakt. Het is niet voldoende meer wijsheid te verwerven, men moet haar ook toepassen."

Het wonder van de brandende TL-buizen

"Kijk, die van mij branden ook!" schreeuwde Tineke de Nooy verrast, toen ze een tweetal tl-buizen omhoog hield onder een hoogspanningsleiding. Samen met haar camerateam moest ze toegeven dat tl-buizen zonder stroom kunnen branden.
De ontdekker van dit "wonder" is Bruno Santanera, tevens oprichter van Magnetic Field Research Medical Center. Zijn hobby is hardlopen, elke week loopt hij een vast parcours van tien kilometer.

Op een zekere dag, het was eind oktober 1988, was hij met mijn 26-jarige zoon Oreste aan het joggen en probeerde hem op een hoger dan de weg gelegen bruggetje in te halen. Daarbij forceerde hij zich zeker met het nemen van extra grote stappen, want hij kreeg verschrikkelijk veel pijn in zijn knie. Het is niet alleen een kwestie van willen, maar ook van kunnen, niet waar? Hij was zijn leeftijd vergeten (oude machines beginnen te piepen) en werd door zijn zoon naar de huisarts gebracht, die hem doorverwees naar het ziekenhuis in Delfzijl. Daar werden foto's gemaakt en geconstateerd dat het niet om een botbreuk ging, maar om lelijk gescheurde spieren.

Toch was de beste oplossing, dat zijn been in het gips zou komen. Omdat het geen breuk was wilde hij het eerst op zijn eigen manier proberen. Lukt het niet, zo vertelde hij de dokter, dan zou hij over tien dagen bij hem terug komen. Het is toch een beetje lullig om met gips om het been mensen in de praktijk te ontvangen. Het is toch een vreemd gezicht geholpen te worden door een op krukken lopende therapeut? Thuis bracht hij op de knie een viertal mineralen nummer 29 (tevens ontwikkeld door MFR Medical Center en nu Anti-Pain genoemd) aan. Drie dagen en drie nachten had hij verschrikkelijk veel pijn, maar de vierde dag ging het beter. Op de vijfde dag was de pijn bijna weg.

Tijdens de wintermaanden heeft Santanera alles kunnen doen. "Niemand heeft het gemerkt, behalve aan wie ik het vertelde". Begin februari was het de eerste keer dat hij weer aan het hardlopen ging. Het was op een mistige zondagmorgen en hij liep onder hoogspanningsleidingen door, die sissend in de vochtige lucht hingen. Elke keer als hij dichter bij zo'n hoogspanningsmast kwam, bemerkte hij dat de net-genezen blessure bij zijn linker knie steeds pijnlijker werd. Het was zijn zwakke punt, vandaar de pijn. Het was een soort tinteling, die het hevigst precies onder de hoogspanningskabel was en weer geleidelijk afnam wanneer hij er van wegliep.

Electromagnetische golven!

Hij kwam thuis met de mededeling dat hij een tl-buis in mijn hand kon laten oplichten, midden in het weiland. Zijn vrouw en kinderen lachten hem uit, alsof het een grap was. Eén van zijn zoons wilde zelfs wedden om duizend gulden dat dat onmogelijk was. 's Avonds toen het donker was, gingen ze met hem mee het weiland in. Hij nam plaats onder een hoogspanningskabel (380 kilovolt), hield in de ene hand de tl-buis en richtte de andere richting de hoogspanningskabel. Je had hun gezichten moeten zien toen de buis plotseling ging gloeien! De lamp brandde! zijn theorie gaf hem gelijk!". Santanera verzekert dat het geen wonder is: "Het is natuurkundig te verklaren; het electromagnetische veld trekt namelijk het magnetische veld aan, of andersom".

Electromagnetische straling: Electrostress

Deze onnatuurlijke inductie (straling van spanning) stoort het zenuwstelsel van het menselijk lichaam en al het andere dat leeft. Wij mensen hebben hersenen die je kunt vergelijken met de gevoeligste en perfectste computer, die technisch nooit nagemaakt kan worden.

De hersenen geven electro-magnetische-impulsen aan ons zenuwstelsel. Een onnatuurlijke straling kan storingen veroorzaken in het electro-magnetisch circuit van deze gecompliceerde "computer". Als voorbeeld noemt de heer Santanera: "De mens is als een antenne. Wanneer de antenne van een radio is afgebroken, ontvangt hij bijna niets meer. Wanneer je met twee vingers het overgebleven stuk dat nog aan de radio zit vasthoudt, heb je weer een goede ontvangst. Laat je los, gaat het geluid weer weg.

Iedereen heeft het wel meegemaakt: de autoradio gaat storen wanneer je onder het krachtveld van een hoogspanningskabel doorrijdt. Radio's storen ook wanneer je thuis een tl-lamp aanzet. Deze straling kun je niet zien en niet ruiken, maar op een onbegrijpelijke manier wel opmerken. De consequenties van deze vervuiling kan voor ieder mens de oorzaak zijn van aandoeningen, waartegen de wetenschap machteloos staat.

Daartegen moeten wij ons kunnen verdedigen. De BioStabil 2000, de Magnetobron en de Anti-Pain zijn de unieke oplossingen om het lichaam te stabiliseren en te neutraliseren. Zonder ons lichaam te vergiftigen met onnodige pijnstillers en kalmeermiddelen."

Statische Electriciteit

Wat is dat? Statische electriciteit is een electromagnetisch veld dat door onze moderne beschaving wordt geproduceerd en door ons lichaam wordt opgenomen, maar tot dusver niet meer kwijt kan. De BioStabil 2000 is te vergelijken met de uitvinding van Benjamin Franklin de "bliksemafleider". Lading op een lichaam veroorzaakt spanning... en pijnen. Spanning is ... electrische lading (Electrostatica).

Een paar begrijpelijke voorbeelden:
Het knetteren van de haren bij het kammen, het overspringen van vonkjes bij het in- of uitstappen van een auto, het knetteren van een trui bij het uittrekken of rechttrekken van de haren voor een beeldscherm, enz, enz.

Dat is statische electriciteit!

Deze electrische lading vindt door schoeisel, synthetische stoffen, vloerbedekking, kunststof, meubilair, autorijden, enz, enz. niet haar natuurlijke uitweg en balans. Dat isolement manifesteert zich door spanning die zich verschillend per individu op zwakkere en kwetsbare plaatsen in het lichaam lokaliseert en daar pijnen veroorzaakt. Het tweede begrijpelijke voorbeeld: Het baden, douchen of zwemmen werkt ontspannend, mede omdat het water de spanning naar de aarde (massa) geleid.

Verklaring: Miljoenen jaren geleden is de mens in het oerwoud geboren met blote voeten (daar zal de natuur zijn reden voor hebben. Nietwaar?) De Grieken, de Romeinen en de Egyptenaren gebruikten leren zolen en andere natuurproducten. In het begin van deze eeuw kwam er rubber en in de vijftiger jaren het synthetische schoeisel.

In een natuurkundeboek van de HAVO wordt aan de leerling een vraag gesteld: In een huis waar een nylon tapijt ligt voelt een poes zich vaak niet thuis, het dier springt van stoel op stoel en vermijdt elk contact met de vloerbedekking. Kun je dat verklaren?
Het antwoord: De poes heeft sensoren voor electro-statische lading. Wij mensen hebben deze sensoren niet, maar ons lichaam reageert er wel op. Zo zijn bepaalde mensen zeer gevoelig voor weersveranderingen (metereopathie).

Alles waarmee wij omringd zijn is langzamerhand kunstmatig geworden. Dit teveel is de oorzaak van onze onstabiele spanning = stress = pijnen, zowel psychisch als lichamelijk! Waarop geneeskundigen geen antwoord hebben.

Electrostatica (zie encyclopedie): onderdeel van de leer van het electromagnetisme waarin de wisselwerking tussen de niet bewegende ladingen wordt beschreven.

De opbouw van een zenuw

De weg van een electrische zenuwimpuls

De beweging van de electrisch geladen ionen door de zenuwcelmembraam zorgt ervoor dat de zenuwimpuls voortgeleid kan worden. Bij een rustende (gepolariseerde) zenuw bevinden zich meer kalium-ionen (K+) dan natrium-ionen (Na+) binnen de cel. Daarbuiten is de verhouding van beide ionen omgekeerd.

Door een pompmechanisme worden de natrium-ionen buiten de zenuw gehouden, waardoor er een negatieve lading ontstaat. Omdat zich buiten de zenuw meer natrium-ionen bevinden ontstaat daar een positieve lading. Wanneer een transport plaatsvindt van een impuls, stromen de natrium-ionen wel naar binnen, waardoor er een positieve lading ontstaat. Het gevolg is een stijging van de electrische potentiaal over de celmembraam. Is de impuls gepasseerd, wordt de oude toestand weer bereikt. Tijdens deze herstelfase (refractionaire periode) kunnen er geen andere impulsen worden opgewekt.

Het zenuwstelsel bestaat uit meer dan tien miljard zenuwcellen en hun axonen (vezels). De axonen zijn samengevoegd in zenuwbundels, die uit sensore en motore vezels bestaan. De sensore-vezels zorgen er voor dat informatie van zintuigorganen doorgegeven worden aan het centrale zenuwstelsel, terwijl de motore-vezels de informatie vanaf het centrale zenuwstelsel vervoeren naar het lichaam. De zenuwvezels die de informatie snel vervoeren hebben een dikke schede bestaande uit een vette stof, het merg (myeline). De mergschede heeft langs zijn lengte inkepingen, die de insnoeringen van Ranvier worden genoemd.
De zenuwvezels die geen merg hebben, zijn door een enkelvoudige schede omgeven. De snelheid van het doorgeven van boodschappen is bij deze vezels beduidend langzamer.

De Anatomische werking van de zenuwen

Gerekend naar hun functie kennen wij in ons lichaam drie soorten zenuwcellen. De ene soort brengt boodschappen naar de zintuigen, de andere brengt de boodschappen van de zintuigen naar de spieren en klieren, terwijl de laatste als verbindingszenuwcellen fungeren.

De laatstgenoemde groep is wel de belangrijkste, want deze maakt zo'n 95 % van alle zenuwcellen uit. Dit uitgebreid netwerk van zenuwcellen in onze hersenen zorgt ervoor dat we een geheugen hebben, denkvermogen en emoties, en dat we geestelijke activiteiten kunnen ontplooien. Zenuwcellen bezitten een celmembraam dat als eigenschap heeft gevoelig te zijn voor prikkels of impulsen. Dit noemen we de prikkelbaarheid van een zenuwmembraam. Dit zenuwmembraam is in prikkelbare rusttoestand gepolariseerd: aan de binnenkant bevindt zich een hoge concentratie aan kalium-ionen en een lage concentratie aan natrium-ionen, terwijl aan de buitenkant zich een lage concentratie van kalium-ionen en een hoge concentratie van natrium-ionen bevindt.

Omdat de zenuwmembraam niet in gelijke mate doorlaatbaat is voor beide soorten ionen, kunnen de concentraties niet in evenwicht worden gebracht. Dat passeren van de ionen is wel mogelijk, wanneer de moleculaire opbouw van de membraam plotseling verandert. Dan wordt de concentratie van ionen aan beide zijden gelijk, met als gevolg dat er een uitbarsting van electriciteit ontstaat. Dit gebeurt wanneer een zenuwcel wordt geprikkeld (gedepolariseerd).

De moleculaire structuur wordt dan in een gedeelte van de celmembraam gedurende enige tijd verstoord: er komt te veel natrium binnen, terwijl te veel kalium wordt afgevoerd. De electrische spanning tussen beide zijden van de membraam wordt daardoor veranderd (actiepotentiaal). Deze actie heeft een reactie tot gevolg: ook in het aangrenzende deel van de membraam heeft een herrangschikking van de moleculen plaats. Deze golven van verandering in de moleculaire opbouw vormen samen met het in- en uitstromen van de ionen, de electrische zenuwimpuls. Hoewel de veranderingen gecompliceerder zijn, kunnen we een zenuwimpuls vergelijken met een electrische stroom die door een kabel gaat.

Nadat de tegenstellingen ongedaan zijn gemaakt (depolarisatie) keert de membraam in de rusttoestand terug. Zolang de moleculen en de ionen echter nog niet weer in hun oorspronkelijke toestand zijn teruggekeerd, is de zenuwmembraam nog niet prikkelbaar (refractionaire periode).

Afhankelijk van de dikte en het type van de zenuw wordt een impuls met een bepaalde snelheid getransporteerd. Zo hebben wij dikke, snel geleidende zenuwen die omringd zijn door een isolerende, vettige myelineschede en dunnere vezels zonder mergschede die langzamer geleiden. Door een dikke, van mergschede voorziene zenuw, springt de impuls met een snelheid van 90 meter per seconde van de ene onderbreking in de schede naar de andere. In de dunnere zenuwen zonder mergschede is deze snelheid slechts 150 tot 185 centimeter per seconde. De impulsen gaan, wanneer er niets bijzonders aan de hand is, in een richting door de zenuw, via de zogenaamde synaps (een eenrichtings-schakel-punt). De impuls gaat van dendriet naar een cellichaam en hierna naar de axon en een andere cel.

Tussen de synaps en de membraam van de volgende cel, bevindt zich een spleet tussen de iets verdikte synaptische eindplaat van de axon. Wanneer een zenuwimpuls deze verdikking bereikt, komt er een stof vrij, de neurotransmitter (noradrenaline of acetylcholine). Het zijn blaasjes waarin deze stof is opgeslagen. De transmitter verspreidt de stof door de synaptische spleet, waarna de celmembraam van de krijgende zenuwcel wordt gedepolariseerd en een nieuwe impuls wordt opgewekt. Dit gebeurt in een fractie van een seconde. Is de boodschap overgebracht, wordt de transmitter door enzymen afgebroken en wordt op de volgende boodschap gewacht. Hetzelfde gebeurt ook op plekken waar zenuwuiteinden spiervezels tegenkomen. Op de motore eindplaat vindt dan door de boodschap een moleculaire verandering plaats, met als gevolg een spiercontractie.

Ons zenuwstelsel

Hoewel er, anatomisch gezien, een onderscheid wordt gemaakt tussen het centraal gelegen zenuwstelsel en de andere zenuwen, zijn ze toch met elkaar verbonden. Beiden hebben tot taak boodschappen (zenuwimpulsen) te ontvangen en door te geven, waar ze zich ook in ons lichaam verbinden.

Nagenoeg alle cellen hebben een celmembraam, ook de zenuwcellen. Hetzelfde geldt voor cytoplasma met mitochondrien en ribosomen, terwijl het centrum een regulerende functie heeft.
De cellen zijn zodanig opgebouwd, dat de boodschappen over zowel korte als lange afstanden vervoerd kunnen worden.

Het cellichaam bevat een kern, van waaruit korte uitlopers (dendrieten) komen. Deze vangen de boodschappen van andere cellen op en geleiden deze naar de kern. De langste uitloper van de zenuwcel wordt axon of neuriet genoemd. Deze axonen hebben weer tal van zijtakjes, die aan het eind uitmonden in een nieuw net van zijtakjes, de zogenaamde eindplaat. Deze staat in direct contact met de andere cellen. De langste axon komt vanuit de ruggemerg en kan zelfs tot in een vinger of teen uitlopen.

De motore eindplaat

Het uiteinde van een motore zenuwvezel is de motore eindplaat. Daarmee wordt contact gemaakt met een spiervezel. Deze motore eindplaat is aan de bovenzijde bedekt door Schwann-cellen, terwijl aan de onderkant zich de plooien bevinden van het axon.

Aan de verbrede uiteinden bevinden zich kleine blaasjes die met de neurotransmitter acetylcholine gevuld zijn. Deze stof wordt afgegeven wanneer de impuls het uiteinde bereikt. De vrijkomende transmitter gaat door de spleet van de synaps, tussen de motore eindplaat en de spiervezel. Dit heeft tot gevolg, dat de doorlaatbaarheid van de membraam van de spiervezel verandert. De natrium-ionen krijgen daardoor de gelegenheid binnen de spiervezels te dringen, net als bij de impulsgeleiding in een zenuwcel. Ook nu ontstaat er een stijging van het electrisch potentiaal. Omdat de neurotransmitter vernietigd wordt door enzymen, duurt de prikkeling van de spier slechts enkele miliseconden. De verandering van de electrische potentiaal over de membraam laat de actine- en myosine-filamenten over elkaar heen glijden, wat een spier doet verkorten en er beweging ontstaat

Literatuurlijst van internationale wetenschappers
Deze therapie is tot stand gekomen na uitvoerige studie. Graag tonen wij u een greep uit de literatuurlijst. Klik hier om deze lijst te bekijken.

Heeft u nog een vraag?

Wij hebben geprobeerd de therapie op een zo comleet mogelijke wijze voor u uiteen te zetten. Toch beseffen wij dat dit niet alle vragen kan beantwoorden. Mocht u naar aanleiding van de therapie nog vragen hebben dan beantwoorden wij deze graag voor u. Stel hieronder uw vraag en u zult spoedig een reactie krijgen.